ΠΑΟΚ – Ρόμα: Τι είδαμε






Την παραμονή του αγώνα, ο κόουτς Τρινκιέρι κάθισε μπροστά στα μικρόφωνα και είπε, με απόλυτη σοβαρότητα, ότι η Ρόμα είναι ομάδα που μπορεί να βάλει 120 πόντους σε ένα ματς.

Εμείς εδώ στα κεντρικά το διαβάσαμε, χαμογελάσαμε με κατανόηση, και το καταχωρίσαμε στις κλασικές προπονητικές υπερβολές, εκεί που μπαίνουν και τα «σεβόμαστε απόλυτα τον αντίπαλο» και τα «κάθε ματς είναι τελικός».

Είκοσι τέσσερις ώρες μετά, η Ρόμα είχε βάλει 111.

Οπότε, αν το καλοσκεφτείτε, παίξαμε και καλή άμυνα. Τους κρατήσαμε εννιά πόντους κάτω από το ταβάνι που είχε προβλέψει ο κόουτς. (λολ).


Στο δια ταύτα, 113-111, 224 πόντοι συνολικά, ρεκόρ για παιχνίδι της διοργάνωσης που κρίθηκε στην κανονική διάρκεια, ένα ημίχρονο που έκλεισε 61-60 σαν να ήταν All-Star Game, και ένα καλάθι στην εκπνοή από τον άνθρωπο που κανείς δεν θα είχε βάλει στο εξώφυλλο πριν το τζάμπολ. Αλλά θα φτάσουμε κι εκεί.






Pass it on


Τα τρίποντα, τα καρφώματα, και γενικά τα ωραία καλάθια,  είναι το εύκολο κομμάτι, αυτό που σηκώνει καφενειακού επιπέδου κουβέντες, και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. 

Αγαπάμε τα καφενεία, και το vibe που βγάζουν, against modern micro cafe brewery και δεν ξέρω κι εγώ τι. Αλλά εδώ είμαστε σοβαρή επιχείρηση, και μιλάμε για μπάσκετ με facts. Οπότε ας σταθούμε πρώτα σε κάτι που δεν παίρνει τη σημασία που του αναλογεί, εντούτοις αξίζει όσο λίγα πράγματα σε αυτό το άθλημα.

27 ασίστ, 10 λάθη.

Σε 37 εύστοχα σουτ εντός πεδιάς, τα 27 ήρθαν από πάσα συμπαίκτη. Το 73%. Στα πέντε προηγούμενα ματς του EuroCup, ο ΠΑΟΚ μοίραζε 15 ασίστ το ματς και έκανε 14,2 λάθη, κάτι λιγότερο από μία ασίστ για κάθε λάθος. Απόψε, 2,70.





Ο Καλάθης έκανε αυτό που κάνει πάντα (9 ασίστ, 2 λάθη), ο Χάτζινς μοίρασε 6 σε 15 λεπτά με ένα μόνο λάθος, και ο Φόστερ, ο Γκρέι και ο Ταΐρί έβαλαν άλλες 10 ανάμεσά τους. Η μπάλα δεν κολλούσε πουθενά. Πήγαινε στη ρακέτα, έβγαινε, άλλαζε πλευρά, και κατέληγε σε κάποιον ελεύθερο.


Χαρακτηριστικό από τα πρώτα λεπτά, ο Καλάθης μπαίνει, μαζεύει πάνω του δύο αμυντικούς, και ο Αλεξάντερ δεν έχει παρά να καρφώσει.





Ο Καλάθης ήταν τρομερός, και το λέμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλά για άλλη μια φορά, και το έχουμε γράψει τόσες φορές που μας έχει κουράσει κι εμάς, το ματς έδειξε ΞΑΝΑ την ανάγκη που έχει αυτή η ομάδα για σοβαρό άσο, και την έχει τώρα, όχι τον Ιανουάριο.

Γιατί ο Νικ είναι 38 χρονών, και στο τέλος φάνηκε.

Στο τελευταίο δεκάλεπτο, ένα κλέψιμο του Στίβενσον από τα χέρια του στα 5:37, ένα τρίποντο εκτός στα 4:56, μια βιαστική επιλογή για τρίποντο ξανά στο 109-109 στα 1:20, και ανάμεσα σε αυτά, η αλλαγή που τον άφησε πάνω στον Ολίνικ για το καλάθι και φάουλ. 2/8 δίποντα σε όλο το βράδυ, πολλά από αυτά σε επιθέσεις που κάποτε θα τις τελείωνε με κλειστά μάτια.

Το ταλέντο και το μυαλό είναι εκεί, όπως πάντα, τα πόδια όμως στα 38 δεν παίζουν 27 λεπτά σε ένα ματς των 224 πόντων χωρίς να το πληρώσουν κάπου. Οι απανωτές λάθος επιλογές στο φινάλε είναι το πιο καθαρό σημάδι κούρασης που μπορεί να σου δώσει ένας παίκτης αυτής της κλάσης.

Κι εκεί, προφανώς, δεν φταίει ο Καλάθης. Φταίει ότι δεν υπάρχει κανείς να του πάρει λεπτά χωρίς να πέσει η ομάδα ένα επίπεδο κάτω, και αυτό είναι πράγμα που λύνεται στα γραφεία, όχι στο παρκέ (κάποιος Τζόουνς κάπου στο Βελιγράδι, ας πούμε, και δεν λέμε τίποτα παραπάνω).


Big three (and a half)


Και ερχόμαστε στο κομμάτι που ζητούσαμε εδώ και καιρό, και το γράφαμε σχεδόν σε κάθε ανάλυση: κάποια στιγμή πρέπει να μπουν και τα τρίποντα.

16/35. 46%.

Στα πέντε προηγούμενα ματς του EuroCup ο ΠΑΟΚ είχε 39/130, δηλαδή 30%. Τα 13 από τα 16 τα έβαλαν τρεις άνθρωποι.





Ο Ταΐρί έβαλε 27 πόντους σε 25 λεπτά, με 6/11 τρίποντα, και μέσα στο δεύτερο δεκάλεπτο έβαλε τρία μέσα σε δύο λεπτά για να πάει τον ΠΑΟΚ στο +10.







Ο Όσμαν έβαλε 25, με 12/12 βολές, κερδίζοντας 6 φάουλ, και πήρε πάνω του δύο από τα πολλά, βαριά σουτ της βραδιάς: το 88-85 στο φινάλε του τρίτου και το 109-106 με το σκορ ισόπαλο, 2:18 πριν το τέλος.







Και ο Φόστερ, 20 πόντοι σε 20 λεπτά από τον πάγκο, 4/7 τρίποντα, ανάμεσά τους δύο συνεχόμενα, ένα στην εκπνοή του τρίτου και ένα στο πρώτο σουτ του τέταρτου, που έστειλαν τον ΠΑΟΚ από το 89-86 στο 95-86.





72 πόντοι οι τρεις τους μαζί, 13/25 τρίποντα, 17/19 βολές. Ο υπόλοιπος ΠΑΟΚ έβαλε 41, με 3/10 από τα 6,75. Ναι, το «and a half» στον τίτλο έχει αποδέκτη, και θα τον βρούμε παρακάτω.




Back to the drawing board


Επειδή όμως ξεκινήσαμε αυτή τη σελίδα για να μιλάμε για μπάσκετ και όχι μόνο για νούμερα, ας πιάσουμε το μολύβι και τον πίνακα. Μέσα στον χαμό των 224 πόντων, ο ΠΑΟΚ έβγαλε αρκετές καθαρές επιθέσεις, οι οποίες επειδή επιτέλους μπήκαν, κάποιοι τις είδαν για πρώτη φορά.

Δεν ήταν.

Ο ΠΑΟΚ αυτό παίζει, ή αυτό θέλει να παίξει, άσχετα αν στον ορυμαγδό και την ισοπέδωση των σόσιαλ μίντια, έχει παγιωθεί η εντύπωση ότι στο Ποσειδώνιο βλέπουμε πιο οργανωμένο μπάσκετ.


 Ο Καλάθης ντριμπλάρει προς τον Μουρ και του δίνει τη μπάλα χέρι με χέρι, ανάποδα από το συνηθισμένο: ο ψηλός είναι αυτός που την παίρνει σε κίνηση, και επιτίθεται κατευθείαν στο καλάθι, πριν προλάβει να κλείσει η βοήθεια. Καλάθι και φάουλ, 17-12.





Ένα κλασικό, αγαπημένο και καλοδουλεμένο pick and roll στο κέντρο, στην τελευταία κατοχή του πρώτου δεκαλέπτου. Ο Μουρ βάζει το σκριν, ο Φόστερ μπαίνει στη ρακέτα, η άμυνα μαζεύεται πάνω του, και η πάσα πάει εκεί που άφησαν το κενό. 29-22 στην εκπνοή 




 2:18 πριν το τέλος, με το σκορ στο 106-106. Pick and roll στο πλάι, με τον Μουρ να βάζει το σκριν στον Όσμαν. Ο ψηλός που μαρκάρει τον σκρίνερ είναι ο Ολίνικ, και ο Ολίνικ πρέπει να βγει μαζί του στην περίμετρο. Ο Όσμαν δεν βρίσκει διάδρομο, κάνει πίσω, και σηκώνεται για το τρίποντο. 109-106  Που, αν το σκεφτείτε, είναι ακριβώς ό,τι μας έκανε η Ρόμα όλο το βράδυ: βρες τον ψηλό τους, τράβηξέ τον εκεί που δεν θέλει να είναι, και παίξε από εκεί.






The (new) shape of the game


Εδώ θα κάνουμε μια μικρή παρένθεση, γιατί ένα ματς με 224 πόντους δεν πέφτει από τον ουρανό.


Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, οι Phoenix Suns του Μάικ Ντ'Αντόνι, που ο Τζακ ΜακΚάλουμ  κατέγραψε στο «Seven Seconds or Less» (2006), έδειξαν ότι μπορείς να παίξεις γρήγορα, να σουτάρεις πολύ, και να κερδίζεις. Μία δεκαετία αργότερα, οι Rockets του Ντάριλ Μόρεϊ το πήγαν στα άκρα, αδειάζοντας σχεδόν ολοκληρωτικά τη μέση απόσταση, με τη λογική ότι το πιο ακριβό σουτ στο μπάσκετ είναι το μακρύ δίποντο, και ότι οι πόντοι βρίσκονται είτε δίπλα στο καλάθι, είτε πίσω από τη γραμμή.

Fast forward είκοσι χρόνια και η Ευρώπη έχει πάει, με τον δικό της ρυθμό, στον ίδιο δρόμο. Περισσότερα τρίποντα, λιγότερα σουτ από τη μέση, και πολλοί περισσότεροι πόντοι ανά κατοχή.


Το ματς της Τρίτης ήταν ένα δείγμα αυτού του μπάσκετ σε καθαρή μορφή. Και οι δύο ομάδες είχαν γύρω στις 77 κατοχές, και ο ΠΑΟΚ έβαλε 146 πόντους ανά 100 από αυτές, η Ρόμα 143,5. Για να καταλάβετε το μέγεθος, η Ρόμα στα πέντε προηγούμενα ματς της έβαζε 105.





Αυτό που συνήθως ξεχνάμε όμως, όταν ενθουσιαζόμαστε με τα τρίποντα, είναι ότι η άλλη όψη του νομίσματος είναι η άμυνα που δεν προλαβαίνει.


 Switch and bait


Και εδώ φτάνουμε στο κομμάτι που, αν είμαστε ειλικρινείς, μας ανησυχεί περισσότερο από όλα όσα είδαμε.

Στο τρίποντο η Ρόμα έκανε ένα αξιοπρεπές 11/27 (41%), εκεί όμως που πραγματικά μας πόνεσε ήταν μέσα: 24/32 δίποντα, 75%, και 23/29 στη ρακέτα. Ο Ολίνικ 5/6, ο Σίμονοβιτς 4/4 σε 12 λεπτά με 17 πόντους, ο Αγιαγί 4/4.





Ο λόγος φαίνεται καθαρά στο βίντεο. Ο ΠΑΟΚ άλλαζε σχεδόν σε κάθε σκριν, και η Ρόμα, με ψυχραιμία και ταχύτητα που δεν περιμέναμε από ομάδα που ερχόταν με 17,2 λάθη το ματς, διάβαζε το mismatch αμέσως. Ήδη από την πρώτη κατοχή της, μετά από δύο αλλαγές ο Αλεξάντερ βρίσκεται να μαρκάρει στην περίμετρο, μακριά από το καλάθι, και ο διάδρομος προς τη ρακέτα μένει ορθάνοιχτος.





Και κάτι ακόμα χειρότερο, στη χειρότερη δυνατή στιγμή. 2:01 πριν το τέλος, ΠΑΟΚ +3, και εδώ δεν υπάρχει καν αλλαγή για να τη φορτώσουμε. Η άμυνα είναι στημένη λάθος από την αρχή της κατοχής: σε κάτι που μοιάζει με man to man, χωρίς να έχει προηγηθεί κανένα σκριν, ο Φόστερ βρίσκεται να μαρκάρει τον αντίπαλο σέντερ. Ο Ολίνικ παίρνει τη μπάλα στην κορυφή, τον περνάει, καλάθι και φάουλ, το πέμπτο του Φόστερ, που τον στέλνει στον πάγκο για το υπόλοιπο του αγώνα. 109-109.








Δεν θα μπούμε σε τεχνικές λεπτομέρειες για το αν πρέπει να αλλάζεις τόσο πολύ, και τόσο συχνά. Ο κόουτς ξέρει πολύ καλύτερα από εμάς τι κερδίζει και τι χάνει. Αυτό που ξέρουμε, είναι ότι όταν ο αντίπαλος διαβάζει τις αλλαγές τόσο γρήγορα, κάθε αλλαγή του, ανοίγει κι από μια πόρτα, και ότι η Ρόμα έβαλε 28 πόντους πάνω από τον μέσο όρο της, απέναντι σε μια ομάδα που στο EuroCup δεχόταν 81,4.





 Foul play


Δεν είμαστε σελίδα που φορτώνει τις ήττες στους διαιτητές, και πολύ περισσότερο όταν δεν έχουμε ήττα.

Αλλά.

Στο ημίχρονο τα φάουλ ήταν 16-6. Η Ρόμα έκλεισε το πρώτο δεκάλεπτο με 3 ομαδικά φάουλ και το δεύτερο πάλι με 3, που σημαίνει ότι σε είκοσι λεπτά, σε ένα ματς με 121 πόντους στο ημίχρονο, ο ΠΑΟΚ δεν μπήκε ούτε μία φορά στο μπόνους. Στο δεύτερο δεκάλεπτο, ο ΠΑΟΚ έκανε 12 φάουλ. Οι Ιταλοί, 3.





Και οκ, να παίξεις άμυνα, αλλά πόσο εύκολο είναι όταν σφύριζαν φάουλ κάθε επαφή, και κάθε μη επαφή; Από την άλλη πλευρά, μια ομάδα που στην Ιταλία κάνει 25,5 φάουλ το ματς, εδώ τελείωσε με 19, και οριακά φάουλ τα κέρδιζε όπως πληρώνεις με κάρτα στο μίνι μάρκετ: ανέπαφα. Στην τρίτη περίοδο ο ΠΑΟΚ πήγε για πρώτη φορά στο μπόνους, και ο Όσμαν πήγε στη γραμμή τρεις συνεχόμενες φορές μέσα σε δύο λεπτά. Συνολικά η Ρόμα σούταρε 35 βολές, ο ΠΑΟΚ 28, και τα συμπεράσματα τα αφήνουμε σε εσάς.


Big Ben


Και ερχόμαστε στον άνθρωπο της βραδιάς, με όλο τον σεβασμό στους 72 πόντους της big three.

Ο Μπεν Μουρ έπαιξε 23 λεπτά. Σούταρε πέντε φορές και τις έβαλε και τις πέντε. Πήρε τρία επιθετικά ριμπάουντ, έκανε ένα κόψιμο, και έκλεισε με 13 πόντους και 17 PIR, τρίτος στην ομάδα. Αλλά αυτά είναι τα ψιλά.





Τα χοντρά;

 Kαλάθι στην εκπνοή του πρώτου δεκαλέπτου, με ασίστ του Φόστερ, για το 29-22.




Mε τη Ρόμα μπροστά 109-111, ήταν αυτός που ισοφάρισε στα 42 δευτερόλεπτα, με ασίστ του Ταΐρί.

Και στην τελευταία κατοχή, όταν το σουτ του Ταΐρί δεν βρήκε στόχο, ήταν εκεί. Στο σωστό σημείο, τη σωστή στιγμή, όπως ακριβώς πέρσι απέναντι στη Μπράουνσβαϊγκ.





Ο Μουρ είναι από αυτούς τους παίκτες που τους λέμε «τίμιους εργάτες», και συνήθως με αυτό εννοούμε ότι δεν θα τους δεις ποτέ στο highlight. Ε, να, τον είδαμε.

 Και όχι απλά τον είδαμε, αλλά τον είδαμε σε  ματς των 72 πόντων της big three, να φέρει τελικά τη δική του υπογραφή.





I told you so


Ελάτε να θυμηθούμε τι γράφαμε εδώ, Δευτέρα 2 Νοεμβρίου, λίγες ώρες πριν το τζάμπολ:


«η Ρόμα που έρχεται στην Πυλαία έχει αποδείξει ότι μπορεί να βάλει 100 πόντους σε οποιονδήποτε, αρκεί να βρει ρυθμό από τα έξι και εβδομήντα πέντε».

Τον βρήκε. 111.


Γράφαμε ότι αφήνει τη ρακέτα ανοιχτή. Ο ΠΑΟΚ πήγε 20/34 μέσα.

Γράφαμε ότι κάνει τα περισσότερα λάθη στη διοργάνωση, 17,2 το ματς. Απόψε έκανε 10, και αυτό είναι κάτι που δεν το είδαμε να έρχεται.

Γράφαμε για τον Μάνιον και τις 22/22 βολές του. Πήγε 10 φορές στη γραμμή, έβαλε 7, και τελείωσε με 18. Το «χωρίς να του χαρίζεις βολές» μάλλον δεν το καταφέραμε.

Γράφαμε για τα 4 λάθη ανά ματς του Ολίνικ. Έκανε 5.

Γράφαμε «χέρια μακριά από τον Ολίνικ στο ποστ». Κέρδισε 5 φάουλ.

Και γράφαμε, κυρίως, ότι η Ρόμα στο EuroCup χάνει το τέταρτο δεκάλεπτο σε κάθε ματς, και ότι το ζητούμενο ήταν να μπει ο ΠΑΟΚ στο τέταρτο με το ματς ζωντανό ή τελειωμένο. Μπήκε στο +6. Η Ρόμα το κέρδισε 21-25, για πρώτη φορά στη διοργάνωση. Και πάλι όμως, δεν της έφτασε.


Οπότε, ας πούμε μισό «σας τα 'λεγα». Το άλλο μισό το κρατάει ο Μουρ.


Κλείνοντας. Τέσσερις νίκες στις έξι, δεύτερη θέση στον όμιλο, και ένα ματς που θα το θυμόμαστε για χρόνια, και για τους λάθος λόγους και για τους σωστούς. 

Αν το Σάββατο απέναντι στον Βίκο ξαναδούμε 27 ασίστ, ωραία. Αν ξαναδούμε 24/32 δίποντα στην άλλη πλευρά, λιγότερο ωραία.

Ο κόουτς είπε 120. 

Εμείς λέμε 111 και μια ανάσα.


Αμήν.