Τραυματισμός Οσμάν: όλα τα δεδομένα





Κάπου ανάμεσα στα μπαλόνια της πλατείας Αριστοτέλους, στις επετειακές φανέλες και στις εκθέσεις του αιώνα, που ήταν όλα πολύ ωραία και πολύ συγκινητικά, και αν μας ρωτάτε, τελικα καλά κάναμε και τα γιορτάσαμε όπως τους αξίζει τα εκατό χρόνια μας, το ΠΑΟΚτσήδικο μενταλιτέ μας, βρήκε και το όνομα της χρονιάς, γιατί εμείς εδώ πάνω, ό,τι δεν το εξηγούμε, τουλάχιστον το βαφτίζουμε: «η κατάρα του 26».
Αν είστε από τους τυχερούς που δεν το έχετε ακούσει, μάλλον δεν βγαίνετε από το σπίτι, ή δεν έχετε θείο στο Κορδελιό.

Πιάστε το ποδόσφαιρο της περασμένης σεζόν, που είναι και πιο φρέσκο, και που για αρκετό καιρό μάς είχε κάνει να ψάχνουμε από νωρίς πού θα παρκάρουμε για τη φιέστα.
Τελικά δεν παρκάραμε πουθενά, με την ΑΕΚ να το σηκώνει με 72 βαθμούς, τον Ολυμπιακό δεύτερο με 66, εμάς τρίτους με 64, με έναν τελικό Κυπέλλου στον Βόλο, 25 Απριλίου, που τον χάσαμε 3-2 στην παράταση από τον ΟΦΗ (ναι, από τον ΟΦΗ, πάμε παρακάτω γιατί ακόμα πονάει), και με τον Λουτσέσκου να λέει μετά το ματς ότι «σε κάθε ματς, όταν κάτι στραβώνει, ουσιαστικά εμείς παρατούσαμε την κατάσταση».
Ε, δύσκολο να μην παρατάς την κατάσταση όταν η μισή ομάδα σου βλέπει τα ματς με τις πατερίτσες στο πλάι.
Ο Πέλκας έχασε 24 ματς με τρεις διαφορετικούς τραυματισμούς, ο Γιακουμάκης 18, ο Ντεσποτόφ 17, Λόβρεν, Κωνσταντέλιας και Ιβανούσετς από 15, ο Καμαρά 12 μέχρι να του τελειώσει τη σεζόν μια θλάση, ο Μεϊτέ 10, ο αρχηγός μας ο Αντρίγια 8, και ο Τάισον βρέθηκε κι αυτός δύο φορές εκτός, και του, του, του.. ο ήχος συνεχίζει σαν τηλεφωνική γραμμή, μέχρι τους 24 παίκτες που είχαν λείψει από τουλάχιστον ένα ματς ήδη από τις αρχές Μαρτίου.

Ότι ένα ρόστερ χωρίς προσθήκες τον Γενάρη θα το πλήρωνε στην πρώτη ακρίδα τραυματισμών, το είχαμε γράψει από τότε, και δεν θα το ξαναγράψουμε - είναι από τις φορές που δεν πολυγουστάραμε  που δικαιωθήκαμε. 
Το ότι η ακρίδα θα ερχόταν σε τέτοια ποσότητα, εδώ που τα λέμε, ούτε εμείς το περιμέναμε.

Το 26 όμως δεν μας πήρε μόνο τίτλους.
Στις 27 Ιανουαρίου, επτά παιδιά, από 19 μέχρι 30 χρονών, σκοτώθηκαν στη Ρουμανία, κοντά στη Λούγκοϊ, ταξιδεύοντας για τη Λιόν, για ένα ματς της ομάδας τους.
Στις 12 Μαρτίου, είχαμε τη δολοφονία του Κλεομένη.
Στις 11 Απριλίου, Μεγάλο Σάββατο, έφυγε στα 59 του ο Στέφανος Μπορμπόκης, που φόρεσε τη φανέλα μας από το 85 μέχρι το 94.
Στις 21 του ίδιου μήνα, χάσαμε τον αδερφό του Ιβάν Σαββίδη.
Στις 25 Σεπτεμβρίου έφυγε ο Σούλης Μαρκόπουλος, ο άνθρωπος του Κόρατς του 94, ο προπονητής με τα περισσότερα ματς στον πάγκο του μπασκετικού ΠΑΟΚ, ένα κομμάτι από τα παιδικά μας χρόνια που δεν θα ξαναγυρίσει.
Και για να μην μπερδευτεί κανείς, γιατί πάντα κάποιος μπερδεύεται: σε κανένα λογικά σκεπτόμενο σύμπαν, στο οποίο κατοικούν όντα με τον ελάχιστο δυνατό δείκτη νοημοσύνης, δεν μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά απώλειες ζωών με τραυματισμούς αθλητών, και όποιος βάλει τα παιδιά της Ρουμανίας στην ίδια πρόταση με έναν μηνίσκο, ας μας κάνει τη χάρη και ας μας κάνει και ένα ωραιότατο ανφόλο.

Γιατί περί μηνίσκου πρόκειται, και αυτός ο μηνίσκος είναι του Τζέντι.
Ρήξη, με τον χρόνο αποκατάστασης να κυμαίνεται κάπου ανάμεσα στις 4 εβδομάδες και τους 6 μήνες, ήτοι από «προλαβαίνει τον Ολυμπιακό του Δεκέμβρη» μέχρι «τον ξαναβλέπουμε όταν θα έχουμε βγάλει τα κοντομάνικα», που αν το καλοσκεφτείτε, είναι ο ιατρικός τρόπος να σου πει κάποιος «δεν ξέρουμε ακόμα».

Μέχρι να ξέρουμε, ο ΠΑΟΚ θα παίζει χωρίς τον καλύτερό του παίκτη.

 Do the math

Ας πιάσουμε πρώτα αυτά που μετριούνται, γιατί σε αυτά τουλάχιστον δεν χωράνε πολλές γνώμες.
Ο Οσμάν έπαιξε στα 12 από τα 13 επίσημα της σεζόν, και σε αυτά είχε 20,2 πόντους σε 30,6 λεπτά (22,2 στο EuroCup, 19,0 στη GBL, 16,5 στο Super Cup), κανένας άλλος στο ρόστερ δεν παίζει τόσο, κανένας άλλος δεν σκοράρει τόσο, και κανένας άλλος, σε μια ομάδα που ακόμα και τα καλά της βράδια τα βγάζει με τα χίλια ζόρια από τη γραμμή του τριπόντου, δεν βρίσκει τον δρόμο προς τη γραμμή των βολών όπως αυτός.
Από τις 312 βολές του ΠΑΟΚ φέτος, οι 102 ήταν δικές του, μία στις τρεις, και στο EuroCup η αναλογία ανεβαίνει στο 64 στις 143, σχεδόν μία στις δύο, με το 25άρι με τη Ρόμα και το 12/12 από τη γραμμή να είναι ακόμα φρέσκο στο μυαλό όλων μας.
Συνολικά έβαλε 242 από τους 1.105 πόντους της ομάδας, κάτι παραπάνω από το 22%, με true shooting 64%, νούμερο που για παίκτη που κουβαλάει τέτοιον όγκο κάνει τους προπονητές να κοιμούνται ήσυχοι.




Ακόμα πιο εύγλωττο, για όσους τους αρέσουν τα on/off (εμάς μας αρέσουν, το έχετε καταλάβει), είναι το τι γινόταν στο παρκέ με και χωρίς αυτόν.
Στα 367 λεπτά που ήταν μέσα, ο ΠΑΟΚ ήταν +7,6 ανά 40 λεπτά. Στα 153 που καθόταν στον πάγκο, −6,0.
Κοντά 14 πόντοι διαφορά, που μεταφρασμένοι στη γλώσσα του καφενείου σημαίνουν ότι με τον Τζέντι μέσα ήμασταν ομάδα που κερδίζει άνετα, και χωρίς αυτόν ομάδα που χάνει, όχι με διασυρμό, αλλά χάνει.
Ναι, τα on/off έχουν το δικό τους τρόπο ανάγνωσης, ναι, εξαρτώνται από το με ποιους μοιράζεσαι τα λεπτά σου και απέναντι σε ποιους, και ναι, δεν θα χτίσουμε θρησκεία πάνω τους (μας φτάνουν οι υπάρχουσες), αλλά όταν ένα νούμερο λέει ακριβώς αυτό που βλέπουν τα μάτια σου εδώ και δύο μήνες, κάπου πρέπει να το ακούσεις κι αυτό.






Hot potato

Και ερχόμαστε σε αυτά που δεν μετριούνται, ή τουλάχιστον δεν μετριούνται με όσες στήλες κι αν βάλεις σε ένα box score.
Ο Τζέντι ήρθε στη Θεσσαλονίκη με όλο το φορτίο του σούπερ σταρ που φέρνεις για τα εκατό σου χρόνια, και αντί να κρυφτεί πίσω από αυτό, ή να το παίξει ντίβα, που κανείς δεν θα τον κατηγορούσε κιόλας με το βιογραφικό που κουβαλάει, βγήκε να μιλάει για ταπεινότητα, και για το τι πολυτέλεια είναι να έχεις συμπαίκτη τον Καλάθη.

Και μέσα στο παρκέ, σε μια ομάδα με τόσα νέα πρόσωπα που ακόμα μαθαίνουν ο ένας τον άλλον, σε φινάλε που γενικά στο άθλημα, όχι τόσο σε μας, αλλά γενικά, οι περισσότεροι παίκτες πιάνουν τη μπάλα σαν να τους την είχαν βγάλει μόλις από τον φούρνο, αυτός τη ζητούσε. Τη ζητούσε όταν ζεμάτωνε.

Στα κλειστά φινάλε της σεζόν (τελευταία πέντε λεπτά, διαφορά ως πέντε πόντους), ο ΠΑΟΚ σούταρε 54 φορές και έβαλε 82 πόντους. Τα 14 σουτ ήταν του Τζέντι, και οι 21 πόντοι, πάνω από ένας στους τέσσερις, με τελευταίο και πιο φρέσκο το τρίποντο του 109-106 με τη Ρόμα, 2:18 πριν το τέλος, με τον Ολίνικ να βγαίνει πάνω του μετά το σκριν του Μουρ και τον Τζέντι να κάνει το βήμα πίσω και να σηκώνεται, σαν να ήταν σουτάκια στο τέλος της προπόνησης.
Τα κότσια για τέτοιες στιγμές τα έχουν και ο Ταΐρί και ο Φόστερ, κανείς δεν λέει το αντίθετο. Το «δώσ' τη μου, κι αν χάσουμε, θα χάσουμε από μένα» όμως, μέχρι τώρα, το έλεγε ο Τζέντι, και αυτό η ομάδα θα πρέπει να το βρει από κάπου αλλού, πάνω που είχε αρχίσει να το συνηθίζει.






Choose your fighter

Πάμε και στο ζουμί, στο ερώτημα που απασχολεί από χθες το βράδυ κάθε παοκτσή με σύνδεση στο ίντερνετ, και αρκετούς χωρίς: και τώρα τι κάνουμε;

Η απάντηση ξεκινάει από τον κανονισμό, γιατί σε αυτή τη χώρα τίποτα δεν είναι απλό, ούτε καν το να φέρεις έναν παίκτη. Ο περιορισμός της μίας αλλαγής ξένου ως το τέλος του πρώτου γύρου σημαίνει ότι η ΚΑΕ έχει μία σφαίρα στη θαλάμη για τη GBL, και ό,τι κι αν αποφασίσει, θα πρέπει να το αποφασίσει σωστά με την πρώτη.

Η πρώτη επιλογή, και αυτή που μοιάζει να βγαίνει πιο φυσικά από όσα ξέραμε ήδη πριν τον μηνίσκο, είναι να κινηθεί ο ΠΑΟΚ για τον άσο που ψάχνουμε από τον Σεπτέμβρη, να αλλάξει τον Χάτζινς, κάτι στο οποίο φαίνεται εδώ και καιρό να έχει καταλήξει, και να προσπαθήσει να καλύψει το κενό του Οσμάν εκ των έσω, με σχήματα που θα έχουν μαζί στο παρκέ Ταΐρί και Φόστερ, και με περισσότερο χρόνο για τον Περσίδη και τον Μήτρου-Λονγκ.

Λύνεις έτσι το πρόβλημα που ούτως ή άλλως είχες, και που το βλέπουμε κάθε φορά που ο Νικ κουβαλάει τα 37 του στο τέταρτο δεκάλεπτο, αλλά αφήνεις ανοιχτό αυτό που μόλις άνοιξε, γιατί Ταΐρί και Φόστερ είναι δυάρια, πολύ καλά δυάρια, αλλά δυάρια, και κανένα δυάρι δεν γίνεται τριάρι επειδή του το ζήτησε ο προπονητής. Ο Περσίδης έχει 10,4 λεπτά ανά ματς σε 8 εμφανίσεις, ο Μήτρου-Λονγκ 15,7 σε 11 με 37% στο τρίποντο, και οι δύο μπορούν να πάρουν περισσότερο χρόνο, το αν μπορούν να πάρουν και το βάρος, είναι άλλη κουβέντα.

Η δεύτερη επιλογή, πάλι με τον άσο στο επίκεντρο, είναι να ενεργοποιηθεί παράλληλα και η βόμβα Τάιλερ Ντόρσι.

Χωρίς να γνωρίζουμε κάτι παραπάνω από όσα διαβάζουμε όλοι, η ειδησεογραφία των τελευταίων εβδομάδων κάνει λόγο για συμφωνία του ΠΑΟΚ με τον παίκτη, τριετή, με ποσά που ανάλογα με το ποιο σάιτ ανοίγεις κυμαίνονται από 9 εκατομμύρια ευρώ μέχρι 12 εκατομμύρια δολάρια, την ώρα που ο Ολυμπιακός τον είχε τιμωρήσει με αποκλεισμό ενός μήνα. Ο πρώτος και ο τελευταίος λόγος ανήκει προφανώς στον Ολυμπιακό, με τον οποίο έχει ακόμα συμβόλαιο, και όλα έχουν την τιμή τους, οπότε ίσως με την κατάλληλη προσέγγιση (και τον κατάλληλο λογαριασμό) αυτή η πόρτα ανοίξει νωρίτερα από το καλοκαίρι.
Στα χαρτιά, ο Ντόρσι δεν λύνει το πρόβλημα στο τρία, αφού Ντόρσι, Ταΐρί και Φόστερ είναι όλοι δυάρια, και ο Τάιλερ με το 1,96 του δεν θα αρχίσει ξαφνικά να μαρκάρει τριάρια του EuroCup. Αυτό που φέρνει είναι versatility στα σχήματα, έναν ακόμα παίκτη που παίρνει πάνω του την επίθεση και που μπορεί να γίνει και δεύτερος χειριστής, και μια ομάδα λιγότερο προβλέψιμη τις βραδιές που ο Ταΐρί δεν θα έχει τα κέφια του.
Η περσινή του χρονιά στην Ευρωλίγκα ήταν με διαφορά η καλύτερη της καριέρας του, 15,9 πόντοι σε 25 λεπτά σε 43 ματς, 107 τρίποντα στα 277, MVP στην 36η αγωνιστική, και όλα αυτά έναν χρόνο αφότου στην Ευρωλίγκα είχε 3,3 πόντους σε 10 λεπτά και τον είχαν ξεγράψει όλοι, και στον Πειραιά πρώτοι.






Αν τον βάλουμε ανά 30 λεπτά δίπλα στον φετινό Τζέντι, ξέροντας ότι Ευρωλίγκα και EuroCup δεν είναι το ίδιο πράγμα, οι πόντοι είναι κοντά (18,7 έναντι 19,8), στο τρίποντο ο Ντόρσι σουτάρει περισσότερο και καλύτερα (8,0 προσπάθειες με 40%, έναντι 6,5 με 35%), και μοιράζει σχεδόν τις διπλάσιες ασίστ (3,3 έναντι 1,8).
Τις βολές όμως δεν τις φέρνει. 4,1 προσπάθειες ανά 30 λεπτά, όταν ο Τζέντι είχε 8,3. Ο ένας σκοράρει κυρίως από μακριά, ο άλλος σκόραρε σπάζοντας άμυνες και μαζεύοντας φάουλ, και σε μια ομάδα που ζει (και) από τη γραμμή των βολών, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.






Η τρίτη επιλογή είναι η πιο «καθαρή» από πλευράς ρόστερ: ο ΠΑΟΚ κινείται για ξένο τριάρι, που θα μπει ακριβώς στη θέση του Τζέντι, και κρατάει τον Χάτζινς τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει ο πρώτος γύρος. 

Δεν βάζεις δυάρια να παίζουν τριάρια, δεν ζητάς από κανέναν να γίνει κάτι που δεν είναι, αλλά ο άσος περιμένει (ξανά), και ο Νικ συνεχίζει να κουβαλάει τη δημιουργία μέχρι τον Δεκέμβρη.

Και εδώ, ας δώσουμε στον Χάτζινς αυτό που του αναλογεί, γιατί έχει φάει την περισσότερη γκρίνια σε αυτό το ρόστερ, και όχι πάντα δίκαια. Ανά 30 λεπτά συμμετοχής έχει 12,6 πόντους, 4,7 ασίστ και 2,8 λάθη, με 16/44 τρίποντα, και στη GBL είναι αισθητά καλύτερος απ' ό,τι στην Ευρώπη (13,7 πόντοι, 4,9 ασίστ και true shooting 66%, έναντι 11,8, 4,2 και 58% στο EuroCup), ενώ με αυτόν στο παρκέ ο ΠΑΟΚ είναι +6,2 ανά 40 λεπτά.

Δεν είναι ο άσος που θα σε πάει στον τελικό, τα λάθη του έρχονται συχνά σε άσχημες στιγμές, και στο EuroCup τον έχουν διαβάσει πιο εύκολα, όλα αυτά ισχύουν, αλλά ο ΠΑΟΚ δεν πάει άσχημα, και μέσα σε αυτό που πάει καλά, είναι κι ο Χάτζινς.
Και κάτι που όποιος βιάζεται να τον ξεφορτωθεί καλό είναι να το έχει στο μυαλό του: πίσω από τον Καλάθη, ο μόνος άλλος που χρησιμοποιεί ο κόουτς Τρινκιέρι ως πλέι μέικερ είναι ο Μπαζίνας, με 11,2 λεπτά ανά ματς και, ανά 30 λεπτά, 7,8 πόντους, 2,4 ασίστ και 2,4 λάθη. Αν ο Χάτζινς φύγει πριν προσγειωθεί ο άσος στη Μακεδονία, η μπάλα θα μείνει για μερικές εβδομάδες στα χέρια του Νικ και του Μπαζίνα, και ο Νικ, το είπαμε, είναι 37.











Η τέταρτη επιλογή είναι να φύγει ο Χάτζινς, και ο ΠΑΟΚ αντί για ξένο να κινηθεί για κάποιο από τα «παιδιά της διασποράς», με τα δύο ονόματα που ακούγονται να είναι αυτά του Αντρέι Στογιάκοβιτς, του γιου του Πέτζα από μητέρα Ελληνίδα, που μετά από Στάνφορντ και Καλιφόρνια τρέχει φέτος τη δεύτερη χρονιά του στο Ιλινόι (20 πόντοι με 9/11 σουτ στην πρεμιέρα), και του Τζον Πουλακίδα, του σουτέρ από το Γέιλ με τον παππού από τη Σπάρτη και τη γιαγιά από τη Χίο, που την περασμένη σεζόν είχε two-way συμβόλαιο με τους Μάβερικς.


Κανένας από τους δύο δεν είναι άμεσα διαθέσιμος, ο ένας τρέχει τη σεζόν του με το Ιλινόι και ο άλλος έχει two-way με το Ντάλας, αλλά εδώ που τα λέμε, σε αυτή τη δουλειά πληρώνεις και παίρνεις, και αυτό το κομμάτι λύνεται με ένα τηλέφωνο και ένα λογαριασμό. 

Το άλλο κομμάτι είναι το δύσκολο: για την ώρα, κανένας από τους δύο δεν έχει ελληνικό διαβατήριο, άρα για τη GBL είναι ξένοι σαν όλους τους άλλους, κι εμείς, που έθνη και διαβατήρια τα έχουμε σε πολύ χαμηλή εκτίμηση, θα κάτσουμε να περιμένουμε τη γραφειοκρατία μιας χώρας που αν της έδινες τον Μάικλ Τζόρνταν να παίζει και στην Εθνική ως Έλληνας, αλλά παράλληλα ως τέτοιος να λογίζεται και στον ΠΑΟΚ, θα του ζητούσε και πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης σε επικυρωμένο αντίγραφο από την αρμόδια ΔΟΥ Σικάγο.(Οι Ουόκαπ και οι Φαλ though, Ελληναράδες, μόλις προχτές σηκώθηκαν από το τραπέζι του Πάσχα, τελείωσαν ένα τσάμικο, κι έφαγαν τις βλεφαρίδες του αρνιού, γιατί αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι, δεν ξέρετε εσείς οι νέοι να τρώτε).

 Τουτέστιν, τα λεφτά τα βρίσκεις, το διαβατήριο το περιμένεις, και σίγουρα κανένας από τους δύο δεν είναι για το Σάββατο.







Υπάρχει βέβαια και το «φέρτε τα όλα»: ο ΠΑΟΚ φέρνει ακόμα και δύο παίκτες, άσο και τριάρι, με τη μικρή λεπτομέρεια ότι λόγω του κανονισμού, ο ένας από τους δύο θα πρέπει να πειστεί ότι τουλάχιστον μέχρι τον Γενάρη θα αγωνίζεται αποκλειστικά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, θα προπονείται δηλαδή κάθε μέρα και θα παίζει μία φορά την εβδομάδα, όταν η ομάδα θα ταξιδεύει για την Μπάλκαν ή θα υποδέχεται τη Λιετκαμπέλις.
 Γίνεται; Γίνεται. 
Είναι εύκολο να βρεις τέτοιον παίκτη, με ποιότητα, αρχές Νοέμβρη; 
Μμμ, ας πούμε ότι δεν θα κάθεται και στη στάση να περιμένει.

Και φυσικά, η επιλογή που κάνει τον μισό ΠΑΟΚ να ανανεώνει τον λογαριασμό του Σαμς κάθε πέντε λεπτά: come back home, KPJ.

Ο Κέβιν Πόρτερ Τζούνιορ, που πέρασε από τη Θεσσαλονίκη την άνοιξη του 2024, κόπηκε από τους Μπακς στα μέσα Οκτωβρίου, και παρά τις έντονες φήμες για Κινγκς, Νάγκετς, Τίμπεργουλβς και δεν ξέρουμε κι εμείς ποιους άλλους ακόμα, εξακολουθεί να μην έχει υπογράψει σε ομάδα του NBA, έχοντας πέρσι 17,4 πόντους, 5,2 ριμπάουντ και 7,4 ασίστ σε 38 ματς στο Μιλγουόκι, και πριν από αυτά, στα 6 ματς που φόρεσε τη δική μας φανέλα, 22,0 πόντους, 9,3 ριμπάουντ και 6,8 ασίστ σε 38 λεπτά, με δύο σχεδόν triple-double και ένα 26άρι στο πρώτο ματς των προημιτελικών με τον Παναθηναϊκό.











Είναι ένας παίκτης που μπορεί να καλύψει με μεγάλη άνεση τόσο τη θέση 1 όσο και τη θέση 3, δηλαδή ακριβώς τις δύο τρύπες που έχει αυτή τη στιγμή το ρόστερ, σε ένα σώμα και με μία κίνηση, κάτι που δεν το κάνει καμία από τις υπόλοιπες επιλογές.

Το κόστος δεν θα είναι μικρό, αυτό το καταλαβαίνει και ο Ανέστης από τα Γιαννιτσά. Και υπάρχει και το γόνατο, γιατί ναι, και ο KPJ είχε ρήξη μηνίσκου τον Οκτώβριο του 2025 και αρθροσκόπηση τον Απρίλιο του 2026, και αν υπάρχει μια λέξη που δεν θέλουμε να ξανακούσουμε φέτος, είναι αυτή.

Αλλά από την άλλη, ΠΑΟΚ είμαστε, και το 26 μάς έχει μάθει να μην αποκλείουμε τίποτα, ούτε καν τα καλά.

Περαστικά Τζέντι, και γρήγορα πίσω, ήρθες για νέες προκλήσεις και τίτλους, την άνοιξη θα είσαι στο παρκέ για να σηκώσεις τον πρώτο.


Cedi when you are.


ΥΓ Όσοι τον είχατε ήδη στην πεντάδα σας στο fantasy για το Σάββατο, ησυχάστε, παίρνετε τον μέσο όρο του, 20 PIR. Από εδώ και πέρα, ο Τζέντι βγαίνει από τις επιλογές.