Τι παίκτης είναι ο Κρις Τζόουνς;





Μετά την έντονη φημολογία που έχει ξεσπάσει εδώ και λίγες ώρες, και επειδή εμείς εδώ, στα υπόγεια των κεντρικών μας, είμαστε πιστοί στο καθήκον μας να εξηγούμε 2-3 πραγματάκια στον απλό, τίμιο μεταγραφολάγνο ΠΑΟΚτσή, πέρα από τα απλά νούμερα, σήμερα το σκάουτινγκ ριπόρτ μας έχει να κάνει με τον βασικό υποψήφιο του ΠΑΟΚ για τη θέση του άσου.


Τα δεδομένα, όσα υπάρχουν: το SDNA γράφει ότι ο ΠΑΟΚ έχει κάνει πρόταση τριών εκατομμυρίων ευρώ τη σεζόν για τον Κρις Τζόουνς, και το Mondo στο Βελιγράδι το αναπαράγει, προσθέτοντας ότι ο Αστέρας δεν προτίθεται να τον πουλήσει. Για διάρκεια, buy out, και λοιπά ψιλά γράμματα, τίποτα.


Βέβαια, η Ζβέζντα δεν παίζει σε κενό αέρος. Πριν από μία βδομάδα, στις πρόωρες εκλογές της 25ης Οκτωβρίου, η λίστα του φοιτητικού κινήματος, αυτού που ξεχύθηκε στους δρόμους μετά την κατάρρευση του στεγάστρου στο Νόβι Σαντ, πήρε την πλειοψηφία, και ο Βούτσιτς παραδέχτηκε την ήττα (στο ψηφοδέλτιο των φοιτητών ήταν και ο Ντέγιαν Μποντίρογκα, για όσους ψάχνουν το μπασκετικό ενδιαφέρον). Και όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και λίγο πώς στήνονταν τα μπάτζετ στο σερβικό μπάσκετ τα τελευταία χρόνια, με το κράτος και τις κρατικές εταιρείες να βάζουν πλάτη όποτε χρειαζόταν, καταλαβαίνει ότι μια κυβέρνηση που εκλέγεται με σημαία τη διαφάνεια και τη μάχη με τη διαφθορά δύσκολα θα συνεχίσει να ανοίγει το πορτοφόλι με την ίδια ευκολία. Τουτέστιν, το «δεν τον πουλάμε» της πρώτης εβδομάδας του Νοεμβρίου,  μπορεί να ακούγεται λίγο διαφορετικά στις αρχές της δεύτερης.


Οπότε, αφήνοντας για λίγο στην άκρη το «αν», ας πιάσουμε το «ποιος».


Undrafted and underrated


Γκάρλαντ, Τέξας, 10 Απριλίου 1993. Ένα παιδί 1,88 από ένα προάστιο του Ντάλας που στο κολέγιο έπαιξε στο North Texas και στο Angelo State, δηλαδή σε σχολεία που δεν τα έχετε ακούσει ποτέ και, για να είμαστε ειλικρινείς, ούτε εμείς πριν ανοίξουμε τα αρχεία. Τρίτος all-time στα κλεψίματα του North Texas, έκτος στις ασίστ, ρεκόρ ασίστ για freshman, και στο ντραφτ του 2015 κανένα όνομα δεν φωνάχτηκε για αυτόν.


Και ο Κρις πήγε στη Μογγολία.


Ναι, καλά διαβάσατε. Πρώτη επαγγελματική ομάδα, η Tuv Ajmag, κάπου ανάμεσα σε στέπες και έναν καιρό που δεν τον εύχεσαι ούτε στον πρώην σέντερ της Εθνικής που ονειρεύεται την καρέκλα της ΕΟΚ. Μετά Βασιλεία, με MVP στο ελβετικό πρωτάθλημα, μετά δύο χρόνια στη Μονς του Βελγίου, μετά Μπουρσασπόρ με All-Star στην Τουρκία, και το 2020, στα 27 του, η πρώτη μεγάλη πόρτα: Μακάμπι, πρωτάθλημα Ισραήλ. Βιλερμπάν την επόμενη χρονιά, πρωτάθλημα Γαλλίας. Τρία χρόνια Βαλένθια, ένα Χάποελ Τελ Αβίβ, και από το καλοκαίρι Ζβέζντα, με διετές, πρώτη μεταγραφή του Μίλος Τεοντόσιτς ως αθλητικού διευθυντή (κάτι λέει αυτό, αν μη τι άλλο για το τι γκαρντ εκτιμάει ο Τεό).


Στο ενδιάμεσο πήρε και αρμενικό διαβατήριο, και τον Ιούλιο του 2022 έβαλε 41 πόντους, 8 τρίποντα και 10 ριμπάουντ στον τελικό του Ευρωπαϊκού Μικρών Χωρών κόντρα στη Μάλτα, με χρυσό και MVP. Μάλτα, θα πείτε. Σαράντα ένας πόντοι σε τελικό, θα πούμε εμείς, κι ας μην ήταν στο Παρίσι.


All or nothing


Για τον μέσο Έλληνα φίλαθλο, ο Τζόουνς είναι «αυτός με το σουτ στο ΟΑΚΑ». Φεβρουάριος του 2023, η Βαλένθια στην Αθήνα, ισοπαλία, τελευταία κατοχή, και ο Άλεξ Μουμπρού σχεδιάζει να φτάσει η μπάλα στα χέρια του Κρις: «We wanted to get the ball into Chris's hands to create a mismatch» (θέλαμε να φτάσει η μπάλα στα χέρια του Κρις για να δημιουργήσουμε mismatch). Μπαίνει στο buzzer. Μετά το ματς ο ίδιος το συνόψισε σε τέσσερις λέξεις: «It was all or nothing» (ήταν όλα ή τίποτα).


Και επειδή κάποιοι άνθρωποι έχουν μια παράξενη σχέση με τα τελευταία δευτερόλεπτα, στις 13 Οκτωβρίου, με τη φανέλα του Αστερα, το ξανάκανε, στη Βιλερμπάν, στην παλιά του ομάδα, για το 84-82. «Έπρεπε να είμαστε υπομονετικοί. Ξέραμε ότι μετά το τάιμ άουτ θα είχαμε σουτ για τη νίκη στο τέλος», είπε μετά. Ο Ίμπον Ναβάρο το είπε πιο ποιητικά: «Κάποιες φορές δεν είναι δίκαιο, αλλά κάποιες φορές εξαργυρώνεται, όπως έγινε με το σουτ του Κρις Τζόουνς».


Και η λίστα δεν σταματάει εκεί. Πέρσι, με τη Χάποελ, στην πρώτη του επιστροφή στη Βαλένθια, η μπάλα τού έκαιγε τα χέρια στα δύο λεπτά πριν το τέλος, και ποιος τη ζήτησε; [GIF 03_valencia_three] Και τον Δεκέμβριο, κόντρα σε ποιον άλλον, τη σημερινή του Ζβέζντα, με 80-78 και 21 δευτερόλεπτα στο ρολόι, κατέβασε τον χρόνο μόνος του στην κορυφή και σηκώθηκε για το +4 που ουσιαστικά έκλεισε το ματς. 




Ten in the window


Τα νούμερά του στην Ευρωλίγκα είναι από αυτά που δεν σου γεμίζουν το μάτι εκ πρώτης, αλλά γεμίζουν τον πίνακα του προπονητή. 

Πάνω από 10 πόντους σε κάθε σεζόν εκτός από την πρώτη, ασίστ που ανεβαίνουν χρόνο με τον χρόνο, και ένα τρίποντο που ήταν, εχμ, οκ, στα ξεκινήματα του (31,7% στη Βιλερμπάν) για να φτάσει στο 45,5% με τη Βαλένθια το 2023-24 και στο 42,3% πέρσι με τη Χάποελ, σε 137 προσπάθειες. 168 αγώνες Ευρωλίγκας με τέσσερις φανέλες πριν φτάσει στο Βελιγράδι. 








Η Βαλένθια του 2023-24 είναι η καλύτερη εκδοχή του. Ρακέτα 81/157, και από τα δύο φτερά 39/88. Ένας γκαρντ που μπορούσες να τον αφήσεις μακριά από τη μπάλα και να σου κάνει ζημιά, και να του τη δώσεις και να σου στήσει επίθεση. 






Στη Χάποελ ο ρόλος άλλαξε. Ο Ιτούδης τον είχε κυρίως από τον πάγκο (4 φορές βασικός σε 42 αγώνες), 10 πόντοι και 4,2 ασίστ στο ματς, και ένα δεξί φτερό που ήταν σκέτη αγκαλιά: 23/38, 61%. 






 Όταν ρωτήθηκε για την αποχώρησή του, ο Ιτούδης είπε ότι ο Κρις ήθελε να συνεχίσει, και πρόσθεσε: «Δεν είναι μόνο τα στατιστικά… Ήμασταν πολύ ικανοποιημένοι από το παιχνίδι του, τη συμπεριφορά του και τον τρόπο που προσεγγίζει το παιχνίδι». Από προπονητή που δεν χαρίζεται εύκολα, αυτό μετράει.


Και η Χάποελ ήξερε να τον βάζει και στο ανοιχτό γήπεδο, ριμπάουντ, μπάλα στα χέρια του, και καλάθι πριν στηθεί η άμυνα. Δύο φορές μέσα στο ίδιο ματς με την Ντουμπάι, δύο τάιμ άουτ. 






 Quarter-season check


Φέτος;


Φέτος είναι λίγο πιο θολά, και είμαστε υποχρεωμένοι να το πούμε. 14 αγώνες σε Ευρωλίγκα και ABA, 9,4 πόντοι και 5,9 ασίστ σε 20 λεπτά, με τις ασίστ να είναι το υψηλότερο νούμερο της καριέρας του στην Ευρωλίγκα. Τρία ματς με 9 ασίστ. 22 πόντοι στο ντέρμπι με την Παρτιζάν, 19 στην FMP. 







Αλλά.


Το τρίποντο, αυτό που τον έφερε εδώ, είναι 10/37, 27%, και στο αριστερό φτερό 2/14. Η μέση απόσταση πάει τρένο (17/22), η ρακέτα κρατάει (28/48), τα σουτ πίσω από τη γραμμή απλώς δεν μπαίνουν. 







Ο ίδιος δεν κρύφτηκε, στο B92 στα τέλη Σεπτέμβρη: «Δεν υπάρχουν δικαιολογίες… Κι εγώ πρέπει να γίνω καλύτερος». Δεκατέσσερα ματς είναι μικρό δείγμα, και με όλα όσα έχει δείξει τα προηγούμενα χρόνια, ένα κακό ξεκίνημα στο σουτ μοιάζει περισσότερο με θόρυβο. Μοιάζει, όμως. Δεν το ξέρουμε.


Και για να είμαστε δίκαιοι μέχρι τέλους, στη Σερβία δεν λείπουν και οι φωνές, όπως αυτή του Telesport, που βλέπουν τρύπες στην άμυνά του. Με 1,88 και στα 33 του, δεν θα κυνηγήσει τον Μάικ Τζέιμς σε όλο το γήπεδο. Δεν του το ζητάει και κανείς.


Handle with care


Σε όποιο εγχειρίδιο scouting για άσους κι αν ανοίξετε, το πρώτο νούμερο που θα βρείτε είναι η αναλογία ασίστ προς λάθη. Πόσες ευκαιρίες φτιάχνεις για τους άλλους, χωρίς να χαρίζεις κατοχές στον αντίπαλο. Ο γκαρντ που μοιράζει 8 ασίστ αλλά κάνει και 5 λάθη είναι ωραίος στα highlights και κουραστικός στο ρόστερ, ο γκαρντ που μοιράζει 6 και κάνει 1 είναι αυτός που αγαπάνε οι προπονητές.


Ο Τζόουνς φέτος στην Ευρωλίγκα έχει 53 ασίστ και 10 λάθη. 5,30 ασίστ για κάθε λάθος. Το ξαναγράφουμε, 5,30. Είναι ο πρώτος στη διοργάνωση ανάμεσα σε όσους μοιράζουν πάνω από 4 ασίστ το ματς, και ο δεύτερος δεν είναι καν κοντά, με 3,38. Ο Καμπάτσο είναι στο 3,14, ο Μίλερ-Μακιντάιρ στο 2,30, ο Φρανσίσκο στο 1,79. 





Στην ABA το νούμερο πέφτει στο 2,50 (30/12), γιατί δεν είμαστε εδώ για να κρύβουμε ό,τι δεν μας βολεύει, αλλά και πάλι είναι νούμερο άσου.

Κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον σε όλα αυτά,  είναι η συνέπεια, και η εξέλιξη:

Πέρσι στη Χάποελ, σε σχεδόν τα ίδια λεπτά, μοίραζε 4,2 ασίστ με 1,6 λάθη, δηλαδή κάτι λιγότερο από 2,7. Φέτος η μπάλα είναι περισσότερο στα χέρια του και τα λάθη έπεσαν. Το καλύτερο δείγμα, το 100-78 με τη Μακάμπι: 7 ασίστ μόνο στο πρώτο δεκάλεπτο, συμμετοχή σε 19 από τους 34 πόντους της Ζβέζντα στο 34-15, 9 ασίστ, 1 λάθος και +20 στα 18 λεπτά του, το καλύτερο της ομάδας. Η Ζβέζντα τελείωσε εκείνο το βράδυ με 28 ασίστ σε 33 εύστοχα σουτ. Το Skweek, που το ανέλυσε, κλείνει με μια φράση που τα λέει όλα: «Eight rounds into the season, Navarro has a player who can run his team» (οκτώ αγωνιστικές μετά την έναρξη της σεζόν, ο Ναβάρο έχει έναν παίκτη που μπορεί να τρέξει την ομάδα του).

Στα δικά μας τώρα. Ο Καλάθης, σε EuroCup και Stoiximan GBL μαζί, έχει 37 ασίστ και 12 λάθη, 3,08, με το 4,17 της Ευρώπης να πέφτει στο 2,00 στο πρωτάθλημα. Πίσω του, ο Χάτζινς είναι στο 1,50 (18/12) και ο Μπαζίνας στο 1,00 (8/8). Όταν ο Καλάθης κάθεται στον πάγκο, η μπάλα ψάχνει χέρια που να την προσέχουν. 





Τα υπόλοιπα του εγχειριδίου, για να είμαστε πλήρεις. Το διάβασμα του γηπέδου και ο έλεγχος του ρυθμού, το πότε τρέχεις και πότε κατεβάζεις τη μπάλα για σετ, τα είδατε στα δύο καλάθια με την Ντουμπάι και στην κατοχή με τη Ζβέζντα, όπου έφαγε το ρολόι μέχρι να βρει το σουτ που ήθελε. Η ψυχραιμία στα τελευταία λεπτά δεν χρειάζεται άλλη ανάλυση, έχουμε ήδη αφιερώσει μια ολόκληρη ενότητα. Το τελείωμα κοντά στο καλάθι, πάνω από ψηλότερους, κρατάει στο 58% στη ρακέτα. Ο σωματότυπος, με 1,88, είναι μέσα στα όρια που θέλει το σύγχρονο μπάσκετ για άσο, χωρίς να περισσεύει.


Αυτό που ΔΕΝ τσεκάρει φέτος είναι το σουτ από έξω. Ο άσος που δεν απειλεί από τα 6,75 αφήνει την άμυνα να περνάει κάτω από τα σκριν και να του κλείνει τους διαδρόμους πάσας, και το 27% φέτος είναι ακριβώς αυτή η πρόσκληση. Με τη διαφορά ότι πίσω του υπάρχουν 137 τρίποντα πέρσι στο 42,3% και 112 πρόπερσι στο 45,5%, οπότε οι αμυντικοί που θα δοκιμάσουν να του το κάνουν αυτό μάλλον θα το μετανιώσουν κάποια στιγμή μέσα στη σεζόν.


Separated at birth


Πάμε και στο παιχνίδι που αγαπάει κάθε κερκίδα, το «ποιον μου θυμίζει». Για να μη μείνουμε στο μάτι και στη μνήμη, που και τα δύο σε αυτήν την ηλικία μάς προδίδουν πού και πού, το περάσαμε από τα νούμερα: δέκα στατιστικά ανά 30 λεπτά (πόντοι, ασίστ, λάθη, ριμπάουντ, κλεψίματα, πόσα σουτ παίρνει και με τι ποσοστά), απέναντι σε όλους τους γκαρντ της Ευρωλίγκας με τουλάχιστον 2 ασίστ το ματς.


Η περσινή του σεζόν στη Χάποελ, που είναι και το πιο σίγουρο δείγμα γιατί πρόκειται για 42 αγώνες, βγάζει πρώτο τον Ντάριους Τόμσον της Βαλένθια, δεύτερο τον Φακούντο Καμπάτσο και τρίτο τον Κώστα Σλούκα. Ναι, τον Σλούκα. Ίδιοι πόντοι ανά 30 λεπτά (14,6 ο Κρις, 13,5 ο Κώστας), παρόμοιος όγκος τριπόντων, με τη διαφορά ότι ο Σλούκας προσέχει τη μπάλα σαν να είναι το τελευταίο καρβέλι στο σπίτι (4,06 ασίστ ανά λάθος, έναντι 2,57 του Τζόουνς πέρσι). Και με τον Καμπάτσο, να το πούμε κι αυτό, τα νούμερα είναι σχεδόν φωτοτυπία: 14,8 πόντοι, 6,3 ασίστ, 2,5 λάθη, 42% στο τρίποντο, απέναντι σε 14,6, 6,1, 2,4 και 42%. Το νεύρο και τα χέρια στους αμυντικούς δεν τα πιάνει κανένα box score.


Φέτος, στο μικρότερο δείγμα των εννέα αγωνιστικών, οι πιο κοντινοί του είναι ο Γουέιντ Μπόλντουιν, ο συνεπώνυμος Κάρλικ Τζόουνς της Παρτιζάν και ο Κόντι Μίλερ-Μακιντάιρ, δηλαδή ο παίκτης που άφησε τον Αστέρα για τον Ολυμπιακό, και τον οποίο ήρθε να αντικαταστήσει ο Κρις. Κανείς τους όμως δεν πλησιάζει στο ένα νούμερο που τον ξεχωρίζει φέτος: 9,1 ασίστ ανά 30 λεπτά, με 1,7 λάθη.





Fit check


Τι φέρνει λοιπόν ένας τέτοιος παίκτης στον δικό μας ΠΑΟΚ;


Για αρχή, φέρνει εμπειρία και παραστάσεις στο υψηλό επίπεδο.

Δεν τις είχαμε αυτές με τον Καλάθη; σας ακούμε που ρωτάτε.

Προφανώς, απλά η εικόνα του Νικ από το παιχνίδι με την ΑΕΚ και έπειτα, είναι κομμάτι ανησυχητική, και από τη στιγμή που ο συμπαθέστατος (κατά τα άλλα) Τρέβορ Χάτζινς, ούτε τις έχει, αλλά μάλλον ούτε φαίνεται να έχει προοπτική να τις αποκτήσει εδώ, μας κάνει να πιστεύουμε ότι είναι ο πόιντ γκαρντ που λείπει.

 Ένας γκαρντ που ξέρει να μοιράσει (5,9 ασίστ φέτος σε 20 λεπτά, δεν είναι λίγο), που έχει παίξει σε Μακάμπι, Βιλερμπάν, Βαλένθια και Ερυθρό Αστέρα, δηλαδή σε σπίτια με πίεση, και που όταν η μπάλα ζεματάει στα τελευταία δευτερόλεπτα, θα τη ζητάει αντί να την πετάει στον διπλανό του, απλά για να φύγει η ευθύνη.

Όχι ότι έχουμε πολλούς τέτοιους, ίσα ίσα θα έλεγε κανείς, απλά με τον Νικ εμφανώς ανέτοιμο, η αναφορά έχει να κάνει περισσότερο σε Χάτζινς και Μπαζίνα.

 Σε ένα ρόστερ με Οσμάν, Ταΐρί και Φόστερ, και έναν Καλάθη να έρχεται από τον πάγκο για ποιοτικά δεκάλεπτα, ίσως αυτός  θα ήταν το κομμάτι που θα κάνει το σύνολο λίγο πιο ήρεμο και λίγο πιο έξυπνο, και προφανώς όχι ο σταρ που θα του δώσουμε τα κλειδιά.


Τρία εκατομμύρια τον χρόνο πάντως,  είναι πολλά λεφτά.

 Πολύ περισσότερα από όσα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε εδώ, για τα δικά μας δεδομένα. Αν όντως έχουν πέσει στο τραπέζι, κάποιος στη διοίκηση πήρε την απόφαση να παίξει μπάσκετ σε άλλο επίπεδο, και αυτό, μόνο του, είναι είδηση.


Αν όχι, θα το κρατήσουμε κι αυτό στο αρχείο με τα «κλείνει σήμερα» που δεν έκλεισαν ποτέ.


Fingers crossed.