Βάσω Τσαρούχα: The downfall

 

Ηράκλειο, 17 Φεβρουαρίου 2019. Τελικός Κυπέλλου, Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ, 4.500 παιδιά στις κερκίδες, και για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ μια γυναίκα με τη σφυρίχτρα σε τελικό Κυπέλλου ανδρών.

Δίπλα της, ο Καρακατσούνης και ο Πέτρος Παπαπέτρου.

Κράτα αυτό το δεύτερο όνομα. Θα μας χρειαστεί.

Από μικρή στο μόχθο και τον κάματο

Η ιστορία ξεκινάει στη Χίο, κάπου στα τέλη των 90'ς, όταν οι μικρές κατηγορίες του νησιού είχαν περισσότερους αγώνες από διαιτητές, και μια 15χρονη που έπαιζε ήδη μπάσκετ από τα 9 βρέθηκε να σφυρίζει τα ματς των συνομηλίκων της. Ακολούθησε σχολή διαιτησίας, 22 χρόνια καριέρας ως παίκτρια και μάλιστα διεθνής (στους Μεσογειακούς, μην τρελαίνεστε), μετακόμιση στην Αθήνα το 2006, Εσπερίδες, Αστέρας Εξαρχείων, Περιστέρι, Ηλιούπολη, Θρίαμβος, και κάπου εκεί η απόφαση ότι το μέλλον είναι από την άλλη μεριά της γραμμής.

Διεθνές δίπλωμα το 2013. Basket League το 2014. Τελικός Κυπέλλου το 2019. Και στις 24 Ιουλίου του ίδιου καλοκαιριού, η ανακοίνωση: η EuroLeague την προσθέτει στη λίστα της, η πρώτη Ελληνίδα και η δεύτερη γυναίκα που φτάνει εκεί, μετά τη Γερμανίδα Αν Πάντερ.

Ντεμπούτο στις 17 Οκτωβρίου 2019, Μπάγερν – Βιλερμπάν στο Μόναχο. Τον Νοέμβριο του 2021, μαζί με την Πάντερ, το πρώτο ματς σε διοργάνωση της EuroLeague με δύο γυναίκες διαιτητές. Στο ενδιάμεσο, τρία Final Four γυναικών και δύο EuroBasket.

Σημαντική λεπτομέρεια, οτι όλη αυτή η άνοδος, από το 2013 μέχρι το 2019, έγινε επί Βασιλακόπουλου, με την EuroLeague προφανώς, να παίρνει τις αποφάσεις μόνη της.

Μέχρι εδώ, κοινώς, μιλάμε για μια ιστορία που άξιζε να γραφτεί. Για καλό.

Αλλά.

Spit happens

Κάπου εκεί, τα ματς της αρχίζουν να γίνονται είδηση για λάθος λόγους.

Μάρτιος 2023, Παλέ, Άρης – Περιστέρι. Υβριστικά συνθήματα, laser, ένας αναπτήρας που προσγειώνεται δίπλα της, και, για να ολοκληρωθεί η εικόνα που μας κάνει όλους περήφανους, φτύσιμο στο πρόσωπο. Εκκένωση, και ένα ματς που τελειώνει μπροστά σε άδειες κερκίδες, σχεδόν τρεισήμισι ώρες μετά το τζάμπολ.

Φεβρουάριος 2024, Άνω Λιόσια, ΑΕΚ – Παναθηναϊκός. Διακοπή στο 24', με τον Μαυροειδή να παρακαλάει την κερκίδα. Στο ενδιάμεσο, η αποβολή του Σάκοτα στην Πάτρα, η δημόσια κόντρα και η δικαστική διαμάχη με τον Παναθηναϊκό του Γιαννακόπουλου.

Και εδώ ξεκαθαρίζουμε κάτι, για να μην το ξαναπούμε: το φτύσιμο και η βία δεν δικαιολογούνται, ό,τι κι αν έγινε μετά. Και κανένα από αυτά τα επεισόδια δεν αποδεικνύει καμία σχέση με όσα ακολούθησαν.

The doctor will see you now

Για να καταλάβουμε τη συνέχεια, πρέπει να γνωρίσουμε έναν ακόμα πρωταγωνιστή.

Βαγγέλης Λιόλιος. Παιδίατρος από την Πάτρα, ιδρυτής των Coffee Island (περισσότερα από 500 καταστήματα, γιατί όταν είσαι καλός σε κάτι, είσαι καλός σε όλα), πρόεδρος του Προμηθέα από το 2004. Τον ανέβασε στη Basket League το 2016 και στον τελικό πρωταθλήματος το 2019. Το 2020 μεταβιβάζει τις μετοχές του, και τον Σεπτέμβριο του 2021 εκλέγεται πρόεδρος της ΕΟΚ, με 335 ψήφους.

Ο ιδιοκτήτης μιας ομάδας της λίγκας γίνεται ο άνθρωπος που ελέγχει την ομοσπονδία, άρα και τη διαιτησία της. What could possibly go wrong?

Η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού πάντως, τον Σεπτέμβριο του 2025, έκρινε ότι ο Λιόλιος συνέχιζε να συμμετέχει στη διοίκηση του Προμηθέα και μετά τη μεταβίβαση. Ανακάλεσε την πιστοποίηση της ομάδας για τη σεζόν 2025-26 και έριξε πρόστιμα 50.000 € στην ΚΑΕ και 10.000 € στον ίδιο.

That dot

Το 3StepsBasket PRO έκανε μια πολύ απλή ερώτηση: υπάρχει ομάδα που τα πάει καλύτερα με συγκεκριμένο διαιτητή; Πήρε 50 ζευγάρια διαιτητή και ομάδας με τουλάχιστον 12 κοινά ματς στη GBL, από το 2023-24 ως το 2025-26. Τρία χρόνια, δηλαδή, που πέφτουν ολόκληρα μέσα στην προεδρία Λιόλιου.

Σαράντα εννιά τελείες μαζεύονται κάπου στη μέση. Μία κάθεται μόνη της, πάνω δεξιά.

Προμηθέας με Τσαρούχα: 17 ματς, 12-5, 71%. Ο ίδιος Προμηθέας σε όλα τα υπόλοιπά του: 27-41, 40%. Βολές: +7,5 το ματς σε σχέση με τον αντίπαλο, όταν συνήθως είναι +0,4. Φάουλ αντιπάλου: +4,5 το ματς, όταν συνήθως είναι +0,3.

Αποδεικνύει αυτό κάτι; Όχι. 17 ματς είναι μικρό δείγμα. Σε 50 ζευγάρια είναι αναμενόμενο κάποιο να βγει και από τύχη, και δεν ξέρουμε έδρες και αντιπάλους. Είναι όμως το πιο ακραίο σημείο ταυτόχρονα και στις νίκες και στις βολές. Κοινώς, μπορεί να μην είναι απόδειξη, ταυτόχρονα όμως είναι και ερώτηση.

Final destination: Ευελπίδων

Τρίτη 20 Οκτωβρίου, Τουρκ Τελεκόμ – Σιαουλιάι στην Τουρκία, για το EuroCup. Ένα ματς σαν όλα τα άλλα.

Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, «Ελευθέριος Βενιζέλος». Μια επιστροφή όχι σαν όλες τις άλλες.

Έξι εντάλματα: Λιόλιος, Μαυραγάνης, Παπαπέτρου, Κορομηλάς, Πιλοΐδης, Τσαρούχα. Δωροδοκία και δωροληψία κατά τον αθλητικό νόμο, περίπου 50 ματς σε τουλάχιστον πέντε χρόνια. Όλα ξεκίνησαν από καταγγελία του Αμαρουσίου, τον Απρίλιο. Στην Κατερίνη, στο σπίτι του Παπαπέτρου (ναι, του ίδιου από το Ηράκλειο), βρίσκονται 820.000 ευρώ. Ο ίδιος δηλώνει ότι έχει τα παραστατικά τους.

Η EuroLeague την αναστέλλει από όλες τις διοργανώσεις της, μέχρι να τελειώσει η έρευνα. Είναι η μόνη εν ενεργεία διαιτητής της EuroLeague στη δικογραφία. Την επομένη, στην Ευελπίδων, φεύγει με χειροπέδες, όπως και ο Λιόλιος.

He said, she said

Τι λένε οι μάρτυρες; Θυμίζουμε πως ό,τι ακολουθεί είναι καταθέσεις και όχι αποφάσεις δικαστηρίου.

Ο Ηλίας Παπαθεοδώρου, πρώην προπονητής του Προμηθέα, λέει ότι ο Λιόλιος εμπιστευόταν συγκεκριμένους διαιτητές για τα κρίσιμα ματς, και ανάμεσά τους την Τσαρούχα και τον Παπαπέτρου.

Πρώην ιδιοκτήτης ομάδας λέει ότι του ζητήθηκε να αφήσει τον Προμηθέα να κερδίσει έναντι 50.000 €, ότι η Τσαρούχα ήταν στους διαιτητές εκείνου του ματς και ότι ζήτησε 5.000 €. Για ένα άλλο ματς, λέει ότι ο Πιλοΐδης παρέλαβε 5.000 € «για την Τσαρούχα». Και ότι εκείνη του ζήτησε ένα τριήμερο σε πολυτελές ξενοδοχείο, τον Σεπτέμβριο του 2018, με 351,70 € τη βραδιά, που το μοιράστηκε «50-50» με τον Μαυραγάνη, τον άνθρωπο του Λιόλιου.

Ο δικηγόρος της λέει ότι «αρνούνται κατηγορηματικά την κατηγορία». Ο δικηγόρος του Λιόλιου μιλά για «κακοστημένη σκευωρία». ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ αυτά είναι όλα. Τη Δευτέρα απολογείται.

Δηλαδή, τι;

Αν η Βάσω Τσαρούχα είναι ένοχη ή όχι, δεν θα το αποφασίσουμε εμείς εδώ σε μια ρημαδοσελίδα, ούτε κανένα πάνελ, ούτε κανένα σύνθημα στην κερκίδα . Θα το αποφασίσει η δικαιοσύνη, και μέχρι τότε, όσο κι αν μας τρώει, ισχύει το τεκμήριο αθωότητας.

Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ένα κορίτσι από τη Χίο, που ξεκίνησε να σφυρίζει τα ματς των συνομηλίκων του επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος, έφτασε να σφυρίζει στο Μόναχο, και ότι αυτή η ιστορία, ό,τι κι αν γίνει από δω και πέρα, δεν θα διαβαστεί ποτέ ξανά με τον ίδιο τρόπο.

Και ξέρουμε κάτι ακόμα, που ισχύει πολύ πριν από τα εντάλματα. Ότι σε μια λίγκα όπου ο ιδιοκτήτης μιας ομάδας μπορεί να γίνει ο άνθρωπος που αποφασίζει ποιος σφυρίζει, και κανείς δεν βρίσκει τίποτα περίεργο σε αυτό, το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ένα όνομα. Τα ονόματα αλλάζουν. Οι καρέκλες μένουν.

Enough is enough.

ΥΓ. Στον τελικό του Ηρακλείου, πάντως, ήμασταν κι εμείς απέναντι. Όσοι τον είδαν, τον θυμούνται ακόμα, και όχι για καλό. Δεν λέμε τίποτα παραπάνω.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ.